Panel Logowania

Reklama

Wiersze Online
znajomi.biz

Litera "A"(37) | Litera "B"(122) | Litera "C"(83) | Litera "D"(53) | Litera "E"(6) | Litera "F"(26) | Litera "G"(85) | Litera "H"(21) | Litera "I"(13) | Litera "J"(70) | Litera "K"(197) | Litera "L"(48) | Litera "ł"(11) | Litera "M"(158) | Litera "N"(39) | Litera "O"(31) | Litera "P"(103) | Litera "R"(64) | Litera "S"(173) | Litera "ś"(10) | Litera "T"(41) | Litera "U"(11) | Litera "W"(114) | Litera "Z"(39) | Litera "ź"(0) | Litera "ż"(16) |

Tytuł: "Hymn (Smutno mi Boże!)"

Autor: "Słowacki Juliusz"

Kategoria: "Poezja polska"

Smutno mi, Boże! - Dla mnie na zachodzie 
Rozlałeś tęczę blasków promienistą; 
Przede mną gasisz w lazurowej wodzie 
        Gwiazdę ognistą... 
Choć mi tak niebo ty złocisz i morze, 
        Smutno mi, Boże! 

Jak puste kłosy z podniesioną głową 
Stoję rozkoszy próżen i dosytu... 
Dla obcych ludzi mam twarz jednakową, 
        Ciszę błękitu. 
Ale przed Tobą głąb serca otworzę, 
        Smutno mi, Boże! 

Jako na matki odejście się żali 
Mała dziecina, tak ja płaczu bliski, 
Patrząc na słońce, co mi rzuca z fali 
        Ostatnie błyski... 
Choć wiem, że jutro błyśnie nowe zorze, 
        Smutno mi, Boże! 

Dzisiaj, na wielkim morzu obłąkany, 
Sto mil od brzegu i sto mil przed brzegiem, 
Widziałem lotne w powietrzu bociany 
        Długim szeregiem. 
Żem je znał kiedyś na polskim ugorze, 
        Smutno mi, Boże! 

Żem często dumał nad mogiłą ludzi, 
Żem prawie nie znał rodzinnego domu, 
Żem jest jak pielgrzym, co się w drodze trudzi 
        Przy blaskach gromu. 
Że nie wiem, gdzie się w mogiłę położę, 
        Smutno mi, Boże! 

Ty będziesz widział moje białe kości 
W straż nie oddane kolumnowym czołom; 
Alem jest jako człowiek, co zazdrości 
        Mogił popiołom... 
Więc że mieć będę niespokojne łoże, 
        Smutno mi, Boże! 

Kazano w kraju niewinnej dziecinie 
Modlić się za mnie co dzień... a ja przecie 
Wiem, że mój okręt nie do kraju płynie, 
        Płynąc po świecie... 
Więc, że modlitwa dziecka nic nie może, 
        Smutno mi, Boże! 

Na tęczę blasków, którą tak ogromnie 
Anieli twoi w niebie rozpostarli, 
Nowi gdzieś ludzie w sto lat będą po mnie 
        Patrzący - marli. 
Nim się przed moją nicością ukorzę, 
        Smutno mi, Boże!
-- 
Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl